Kanon zasad pracy na zajęciach w szkole przyszpitalnej

 

Zasada to norma postępowania wyznaczająca nauczycielowi – wychowawcy ogólny kierunek pedagogicznej pracy z wychowankami przebywającymi w zakładach leczniczych.

 

1. Zasada dobrowolności. Uczestnictwo w zajęciach jest dobrowolne, pod warunkiem jednak, że swoboda nie oznacza swawoli.

2. Zasada motywacji. Uczeń powinien znać sens prowadzonych przez nauczyciela gier, zabaw, spotkań, wszelkich kierowanych do niego wymagań, zadań, poleceń.

3. Zasada aktywizacji i usamodzielniania. Nauczyciel powinien pozwalać na przejawianie przez dziecko aktywnej i twórczej inicjatywy własnej, co pobudza w nim naturalną skłonność do angażowania się.

4. Zasada przystępności. Nauczyciel uwzględnia w sposób indywidualny cechy osobowościowe dzieci, tak, aby każde mogło w nich z pożytkiem uczestniczyć.

5. Zasada różnorodności. Nauczyciel stosuje różnorodne formy, metody, rodzaje oraz typy zajęć, aby wszechstronnie rozwijać osobowość ucznia.

6. Zasada bezpieczeństwa i higieny. Nauczyciel odpowiada za bezpieczeństwo i higienę uczniów podczas zajęć. Dziecko powinno czuć się na zajęciach swobodnie, dobrze i bezpiecznie.

7. Zasada aktywności ruchowej. O powodzeniu rehabilitacji i rewalidacji dzieci (szczególnie z zaburzeniami ruchowymi) decyduje podejmowanie przez nie ciągłej aktywności ruchowej. Dla dziecka niepełnosprawnego bycie w ruchu oznacza potwierdzenie przynależności do środowiska społecznego. Ruch oznacza również zdrowie.

8. Zasada życzliwości i serdeczności. Powinna towarzyszyć wszystkim zajęciom odbywającym się w zakładzie leczniczym. Tylko właściwa atmosfera panująca w grupie podczas zajęć stanowi swoista terapię i wpływa na prawidłowy rozwój psychospołeczny jej członków.

9. Zasada ciepłego uśmiechu. „Ciepły uśmiech” jest skutecznym elementem „terapii podtrzymującej” dla chorego dziecka. Pozwala „kruszyć lody”.

10. Zasada dobrego humoru. Poczucie humoru u nauczyciela wzmacnia zmniejszoną odporność na stresy chorego dziecka. Rozładowuje napięcia.

11. Zasada pomocnej dłoni. Stanowi terapeutyczne zapewnienie o bliskiej obecności drugiego człowieka. Dziecko wie, że może w każdej chwili liczyć na nauczyciela.

12. Zasada akceptacji dziecka. Akceptacja dziecka takim, jakie ono jest, to podstawa terapii. Przywraca ona dziecku wiarę w siebie.

13. Zasada przyjaźni z dzieckiem. Przyjaźń uczy, jak rozładowywać sytuacje stresowe i przełamywać kompleksy. Przyjaźń pomaga pokonać samotność. Można powiedzieć, że „lekarstwem dla człowieka jest drugi człowiek”.

14. Zasada adekwatności. Treści programowe muszą być dostosowane do indywidualnych możliwości wysiłkowych i intelektualnych i mieścić się w sferze najbliższego rozwoju dziecka.

17. Zasada konsekwencji. Konsekwencja w wychowaniu jest niezwykle istotna w przygotowaniu dziecka do życia w społeczeństwie, ale także konieczna w terapii i rehabilitacji.

18. Zasada poczucia ładu i porządku. Jest zasadą konieczną w wychowaniu dziecka chorego. Dziecko nie powinno funkcjonować w atmosferze niespodzianek i zaskoczeń, ze względu na ciągły stan napięcia, w którym żyje. Winno znać stały rozkład zajęć w ciągu dnia lub tygodnia oraz zakres przysługujących mu praw i obowiązków.

 

                                                                                    mgr Krystyna Bakoń

                                                                                    dr Roman Janeczko